27
Ağustos
2007
2007
Bak bak, iki elimide bırakabiliyorum..
Bu gece otururken kücüklügüm aklıma geldi. Uzun süre bisiklete bindigim soylenemez ama ellerimide bırakabiliyordum taa o zamanlar.. simdi ise ellerimizi başka seyler için iki yana bırakmak zorunda kalıyoruz.. O zaman aldıgım haz ve sevincle ”haa nasıl yapıyorum be” diyerek yapıyordum. Simdi ise “sen gitsende hayat devam ediyor” dedigim için yapmak zorundayım.
iki elimide bırakabiliyorum bir de sensiz..
« Şahan favorilerimden biri | open your eyes »
Yorumlar
sevgili kardeşim furkan
bazen susmak ister insan ,susarda zaten :)